Eskisi gibi ...
Nereden başlayıp nasıl anlatacağım bilmiyorum. Ama bildiğim bir sey var, şayet bir gün okuyan olursa herkes kendi hikayesinden kesit arayacak, yani hicbir zaman anlatmak istedigim seylerin bana ne hissettirdigi önemli olmayacak. Hayat da boyle aslina bakarsaniz, çoğu zaman kimse bizim neler hissettiğimizi umursamayarak neler yasanildisi ile(magazin kısmıdır burası)ilgili olacaklar.Bu beni artik etrafima karsi hissiz bir insanmisim gibi davranmaya itiyor. Önceleri bu durumlarda yazip yazip silerdim sanki anlasilacakmiscasina... Artik umursamiyorum cunku birilerinin beni anlamasi beklentisini birakali cok zaman oldu. Aklima geldigince yazmakta özgürüm. Nasil olsa bir gun bir okuyucu denk gelirse eger yalnizca istediklerini anlayacak. Buna önyargı gibi bakabilirsiniz ama bu da bir yanilgidir. Yasadiklarimizi anlatabilmemizin mumkun olmadığını dile getirmeye calisiyorum yalnizca. Bizim hikayemiz de sanirim tam olarak böyleydi.Beni anlayabilecegini düşündüğüm yegane insanin (en azinda...