Eskisi gibi ...

 Nereden başlayıp nasıl anlatacağım bilmiyorum. Ama bildiğim bir sey var, şayet bir gün okuyan olursa herkes kendi hikayesinden kesit arayacak, yani hicbir zaman anlatmak istedigim seylerin bana ne hissettirdigi önemli olmayacak. Hayat da boyle aslina bakarsaniz, çoğu zaman kimse bizim neler hissettiğimizi umursamayarak neler yasanildisi ile(magazin kısmıdır burası)ilgili olacaklar.Bu beni artik etrafima karsi hissiz bir insanmisim gibi davranmaya itiyor. Önceleri bu durumlarda yazip yazip silerdim sanki anlasilacakmiscasina... Artik umursamiyorum cunku birilerinin beni anlamasi beklentisini birakali cok zaman oldu. Aklima geldigince yazmakta özgürüm. Nasil olsa bir gun bir okuyucu denk gelirse eger yalnizca istediklerini anlayacak. Buna önyargı gibi bakabilirsiniz ama bu da bir yanilgidir. Yasadiklarimizi anlatabilmemizin mumkun olmadığını dile getirmeye calisiyorum yalnizca.

Bizim hikayemiz de sanirim tam olarak böyleydi.Beni anlayabilecegini düşündüğüm yegane insanin (en azindan en iyi o yaklasabilirdi anlamaya), beni zerre sevmeyen insanlardan dahi cok ama cok daha yanlis taniyip algilamasi, niyet sorgusu, yapmadiklarimi kanitlamaya calismakla gecen onca sureye ragmen , belki benden kurtuldugu icin nefes aldigini dusunen , kiyamet kopsa ucundan benim tuttugumu savunacak duruma gelen bir insan icin hala yuregime soz dinletemiyor olmak mi ... nasil anlatabilirim ki bunu yanmamis bir kisiye. Hic beklemedigi yerden aldigi ölümcül darbeyle öğrendim ben de yaşarken ölümün ne olduğunu.Kafamin icinde yaratmis oldugu tahribati bir an bile onemsemeden ustune tum gunahlari benim uzerime yikarak her zaman yaptigi seyi beni en degersiz nasil gosterebilir sorusunu haberim dahi olmadan beni terkederek kendi kendine cevapladi.Bakin ben hala canimi verebilecek durumdayim bu insan icin. Onun gibi nefret kin ve kotu duygularla yasayamiyorum. Boyle de yasadigim soylenemez aslina bakarsanız. Evinin önünden her gecisimde kendimle konusurken irkiliyorum. Boynumda tasidigim yuzugu ile onun umrunda olmayan bu hicligimde kendi sonuma kadar kalbimde o olacak. Ben onun kadar kolay vazgecmem bunu cok iyi biliyorum. Ben sevdigimi terketmem, ben verdigim sozu tutarim hele bu soz kendime ise...

Bana insanlara inanmayi neden biraktigimi tekrar hatirlatti ama. İnsanlarin tutarsiz davranislari karsisinda , bencilce tavirlarina karsi verebilecegim tepkileri de bana hatirlatti. Hicbir sorumluluk ustlenmeden her gunahi yuklenmenin ne demek oldugunu da tekrardan hissettim. Her seye ragmen bu insan icin kalbim carpiyor. Herkesten gelen her seyi kaldirabildim bunca zaman. En degerlilerimi karsima alabilirdim onun icin. Onu yanima tum dunyayi karsima alsam zerre dokunmazdi bana. İnsan sevdigi icin mucadele eder. Sahte ve hayali algilarina mucadele demez. Mucadele eden insan bundan gurur duyar.Her firsatta soylenecek duruma gelen insan sevginin ne demek oldugunu kavrayamamistir. Birakin firtinayi falan esen ilk ruzgarda uzerine ufak bir toz geldi diye giden insan sizinle verilecek bir hayat mucadelesini ve gercek degerlerin anlamini bilmiyor ve hakettigini dusundugu seyin dilinden dusurmedigi elestirdigi kisilerle ayni oldugunun bilincinde olmadan iyi kotu devam eden hayatiniza dahil olmak uzere butun bir aileyi karanliga itip sonra defolup gidiyor. Tanidik geliyor mu size bu karakterler. 

Bana her seyi soyle, her seyi dusun hakkimda tek bir sey haric. Beni sevdigini asla soyleme kendine. Senin sevgi dediğin seye ben inanmiyorum. İlk gece kurduğun o masumane cumleleri ancak bu denli kirletebilirdin.

Unutmayin kendisine acimayan, hayatini onemsemeyen insan bir baskasini yalnızca onemsiyorum zanneder, karsisina cikan ilk zorluk durumunda da hic varolmamiscasina yok olur gider. Geriye ise sizden artik bir sey kalmamistir. 

Nasil anlatabilirim ki onu hala sevdigimi, her gece gozyasi dokebildigimi , hayata dair kalan tum hislerimin yok olusunu, hala ona inanmak istemeyi, beni hala kandirabilecegini, bu hisleri  neler oldugunu  nasil anlatabilirim ki ...

Eskisi gibi mi ?