geriye kalanlar

  23.02.2022       00:00 Yine yoklugun sardi gecemin en zifiri aninda darlanmis cigerimi. Sen tuttu sanirim beni, mideme kramplar giriyor tarifi imkansiz. igneler batiyor kalbimin sen dolu odasina bu gece. sana kizgin olmadigimi biliyorum, kizmak isterken belki de bana yakismayacagini bile bile. İlk kez affedemiyorum ben . ilk kez bağışlayip yoluma devam edemiyorum. İlk kez boyle canim yaniyor. Her gun ligme ligme batiyor etlerim kalktigimda yatagimin sen olmayan yerinden. Senin yatmadigin yastiga akittim sanirim dun gece de gozyaslarimi. 3 ayi gecti gidiyor yoklugun , hala ilk gunku aciyla gozyasi dokebilmem hep istedigin seydi. Bir gun aklima geldiginde bi kenarda bosluga dalip pismanlik yasayacagimi beklemisti    ya hani o gun cok mutlu olurcakmissin gibi kusmussun ofkeni yine uzerime.Oysa ben her zaman dediklerimin arkasinda bir kez daha tekrarliyorum. Seni sevmekten baska hic bir sey dusunmedim. Sen gorebilirsin zannetmistim , herkesten farklisin zanne...

buna her zaman ihtiyacim oldugunu hissediyorum ama en basindan beri daha cocuk yastan hep icimde yasamisim. kim ogretti nasil ogretti bunu bilmiyorum ama bir turlu dert anlatmayi yapamiyorum sanirim. cok derinlesiyor her sey icerde anlattigim sirada da. sonra bugun oldugu gibi bi gun geliyor, donup bakayim diyorum bak gunlerdir meditasyon enerji ugrasiyorum, o kadar ic ice gecmis duygu var ki karmakarisik, aramak da yordu biliyorum, fakat bunu yapmadigim zaman da hastalik olarak vucudumdan bi sekilde cikiyor. bu halde dahi 1 haftadir midemde sorunlar var. 10 gunu gecti belki daha fazla sayamadim uyuyorum dinleniyorum, alkol almiyorum aylardir, sigarayı az iciyorum, onlarla da ilgisi yok. hala farkinda olmadan o kadar cok sey gommusum ki icime. herkesle ilgili bir seyler var soylemek isteyip soyleyemedigim , ben ne ara bu kadar yaralandim , bu kadar kirildim . sanki su an herkesle konusurken mantikla hareket eden gercekci olan deger verdigi kisilere kendince dogru yolu gostermeye calisi...

sadece biz duyuyoruz bu muzigi dinle ,cok siddetli yagmur yagiyor yalniz üşümüş degiliz. cunku sicak gecen gunun ardindan biraz serinlemek iyi gelecektir yagmur altinda . oylece susup gokyuzune bakiyoruz...gun tam olarak terketmemis bizi yalniz ufaktan da el sallamayi ihmal etmiyor karanliga emanet ederken bizi.  dusunsene yalnizca biz duyuyoruz muzigi, baska duyan yok, zaten etrafta da pek kimse yok. iyi gelmis olacak ki sicak gecen gunun ardindan bu yagmur tebessümle bakiyoruz gokyuzune gozlerimizin icinde cocukluktan kalma benzer bir ani ile. dusunsene hic tanımıyoruz birbirimizi oylece susup izliyoruz gokyuzune bakarken arada birbirine carpan gozlerimizdeki rengi. sanirim utandik biraz kacirdik gozlerimizi ama icimizde beliren o tanidik cocuk hissi dusunsene hic konusmadik birbirimizle ama anladik ne hissettiğimizi , konusmanin cok da bir gereksinim ifade etmediğini soyledi gizliden gizliye bakarken birbirine carpan bakislarimiz esnasinda gozlerimiz... zaman ne de cabuk gecti o...

  Nereden başlayıp nasıl anlatacağım bilmiyorum. Ama bildiğim bir sey var, şayet bir gün okuyan olursa herkes kendi hikayesinden kesit arayacak, yani hicbir zaman anlatmak istedigim seylerin bana ne hissettirdigi önemli olmayacak. Hayat da boyle aslina bakarsaniz, çoğu zaman kimse bizim neler hissettiğimizi umursamayarak neler yasanildisi ile(magazin kısmıdır burası)ilgili olacaklar.Bu beni artik etrafima karsi hissiz bir insanmisim gibi davranmaya itiyor. Önceleri bu durumlarda yazip yazip silerdim sanki anlasilacakmiscasina... Artik umursamiyorum cunku birilerinin beni anlamasi beklentisini birakali cok zaman oldu. Aklima geldigince yazmakta özgürüm. Nasil olsa bir gun bir okuyucu denk gelirse eger yalnizca istediklerini anlayacak. Buna önyargı gibi bakabilirsiniz ama bu da bir yanilgidir. Yasadiklarimizi anlatabilmemizin mumkun olmadığını dile getirmeye calisiyorum yalnizca. Bizim hikayemiz de sanirim tam olarak böyleydi.Beni anlayabilecegini düşündüğüm yegane insanin (en azinda...